De grauwe gors in Limburg – De ortolaan achterna? Of net niet!

De grauwe gors, onze grootste gorzensoort, kwam de afgelopen eeuw niet wijdverspreid voor in Limburg, maar was lokaal wel in hoge dichtheden aanwezig. In de jaren zeventig trof men de grauwe gors voornamelijk aan in Haspengouw, maar ook aan de Grensmaas en in mindere mate op het Kempens Plateau en in de Voerstreek (Gabriëls, 1985; Rutten en Grabriëls, 1994). De soort was gedurende de eerste atlasperiode in de bezette gebieden goed vertegenwoordigd ofschoon er al sprake was van afname in de uiterwaarden door landbouwintensivering. Tijdens de tweede Limburgse atlasperiode (Gabriëls et al., 1994) werd duidelijk dat er een sterke afname was in elk bodemdistrict en verdween de grauwe gors uit tal van gebieden en zelfs volledig in de Voerstreek. Nu dreigt de soort uit te sterven in Limburg. Enkel in Droog Haspengouw worden nog kleine broedkernen waargenomen. Aan grote, open landbouwplateaus voorlopig geen gebruik, maar wat met nestgelegenheid, dekking, zomer- en wintervoedsel? De achteruitgang heeft in hoofdzaak te maken met de grootschalige intensieve landbouw. Verschillende instanties voerden acties op het terrein uit en ondanks het feit dat de grauwe gors anno 2011 verre van gered is, werden enkele hoopgevende resultaten opgetekend.